Omzien naar elkaar
Tijdens een VR-sessie op Beek en Bos hoorde ik een verhaal dat mij diep raakte.
De namen zijn veranderd om de privacy te beschermen.
Het verhaal gaat over twee buren die elkaar in eerste instantie niet kenden.
Ze kwamen met elkaar in contact toen ze allebei hun hond uitlieten.
Truus woont samen met haar man. Hun kinderen zijn inmiddels uit huis.
Annie is een oudere vrouw die alleen woont.
Ze wonen dicht bij elkaar in de buurt.
Tijdens de dagelijkse wandelingen raakten ze met elkaar in gesprek.
Op een dag merkte Truus dat Annie niet meer met haar hond naar buiten kwam.
Ze besloot aan te bellen om te vragen of alles goed met haar ging.
Toen bleek dat Annie ernstig ziek was geweest.
Ze had een zware diagnose gekregen en was geopereerd aan kanker.
Omdat ze nog aan het herstellen was, kon ze haar hond niet meer zelf uitlaten.
Truus bood meteen aan om Annie’s hond mee te nemen tijdens haar eigen wandelingen.
Ze kon goed met twee honden omgaan en deed dit met plezier.
Annie was daar erg dankbaar voor.
Na verloop van tijd ging het beter met Annie en kon ze weer zelf op pad.
Maar kort daarna sloeg het noodlot toe: haar hond werd ziek en overleed.
Annie was intens verdrietig en miste haar trouwe maatje enorm.
Truus voelde haar verdriet en bood aan om haar eigen hond regelmatig bij Annie langs te brengen.
Annie vond dit een prachtig idee en bouwde al snel een hechte band op met deze “leenhond”.
Ze fleurde er zichtbaar van op.
Een paar keer per week kwam de hond bij Annie op bezoek.
Niet omdat Truus en haar man weg waren, maar speciaal voor haar.
Ook tijdens vakanties bleef de hond meer dan welkom.
Omdat Annie zelf niet meer in staat was om te wandelen,
namen de kinderen van Truus deze taak op zich tijdens de vakanties.
Zo werd Annie’s sociale netwerk groter en voelde zij zich gezien en gewaardeerd.
Dit verhaal laat zien dat burenhulp nog steeds bestaat,
ook in een tijd waarin mensen vaak vooral met zichzelf bezig lijken te zijn.
Truus vertelt hier niet graag over.
Maar achter veel voordeuren schuilen mooie verhalen van betrokkenheid en zorg.
Misschien horen we ze niet altijd,
maar ze zijn er wel:
de kleine gebaren,
het omzien naar elkaar,
de stille hulp die veel betekent.
Van een pannetje soep dat een koorlid meebrengt voor een ander koorlid
dat herstelt van een carpaal-tunnelsyndroomoperatie,
tot het bieden van een luisterend oor in een moeilijke periode,
en alles wat daar tussenin zit.
En juist die kleine dingen maken het leven voor iemand anders een stuk lichter.
